نم اشکی که غواصش سر ازگوهر برون آرد

ز فیض آبله دارد جنونم اوج اقبالی

که گر بر خاک ره ساید قدم افسر برون آرد

ز بحر بی کناری ناامیدی در نظر دارم

ندامت سازکن هرجا کنی تمهید پیدایی

که بوی گل به صد چاک ازگریبان سر برون آرد

غم اسباب دنیا چیده ای بر دل از این غافل