ندامت سازکن هرجا کنی تمهید پیدایی

که گر بر خاک ره ساید قدم افسر برون آرد

ز بحر بی کناری ناامیدی در نظر دارم

نم اشکی که غواصش سر ازگوهر برون آرد

که بوی گل به صد چاک ازگریبان سر برون آرد

غم اسباب دنیا چیده ای بر دل از این غافل

که آخر تنگی این خانه ات از در برون آرد