گداز حسرتش صد آینه جوهر برون آرد

گرفتم بی نقابی رخصت نظاره است اینجا

نگاهی کو که مژگان واری از خود، سر برون آرد

فسون نوخطیهای لبت بر سنگ اگر خوانم

نمی ارزد به رنگ خوش عیار چهره عاشق

خزان از بوته های گل گرفتم زر برون آرد

همان پیرایه وهم است اگر کامل شود زاهد