نمی ارزد به رنگ خوش عیار چهره عاشق

نگاهی کو که مژگان واری از خود، سر برون آرد

فسون نوخطیهای لبت بر سنگ اگر خوانم

گداز حسرتش صد آینه جوهر برون آرد

خزان از بوته های گل گرفتم زر برون آرد

همان پیرایه وهم است اگر کامل شود زاهد

هیولا چون در سامان زند پیکر برون آرد