ابر بهار رحمت از شرم آب گردید

دست شکست حیف است باید به پیش پا برد

قاصد به پیش دلدار تا نام مدعا برد

مکتوب ما عرق کرد چندانکه نقش ما برد

تا حسرت اجابت گل بر کف دعا برد

دست در آستینش ، دل بردنی نهان داشت

امروزش از کف ناز آن بهله را حنا برد