هرجا ز پا فتادیم داد فراغ دادیم

الوان نعمت است آن کز منعم اشتها برد

اقبال اهل همت بازی خور هوس نیست

نتواند ازسر چرخ هر مکر و فن ردا برد

پهلوی لاغر از ما تشویش بوربا برد

شد قامت جوانی در پیری ام فراموش

آخر عصای چوبین از دستم آن عصا برد