آینه درای عرق از نفسم غبار برد

شرم قصورم از سخن ، شکوه اعتبار برد

جز خط جاده ادب قاصد مدعا نبود

لغزش پا به دامنم نامه به کوی یار برد

بسکه به بارگاه فضل ، رسم قبول عام بود