مزد عبرت زین نگینها صنعت حکاک برد

هستی از گرد نفس باری به دوشم بسته است

چون سحر بر آسمان می بایدم این خاک برد

بهر نام دیگران تا چند شغل جان کنی

قاصد مجنون دپندشت اندکی لغزیده بود

جاده ها هر سو به منزل صد گریبان چاک برد

گر همه در آفتاب محشرم افتاده راه