گردباد اکثر خس و خار از بیابان می برد

گر چنین دارد محبت پاس شرم انتظار

چشم ما هم بعد از این راهی به کنعان می برد

خانه مجنون به رفت و روب پر محتاج نیست

با همه بی دست و پایی در تلاش خاک باش

عزم این مقصد گهر را نیز غلتان می برد

بر تغافل ختم می گردد تک و تاز نگاه