در چمنی که رنگ ماست بوی وفا که می برد

آه به دوستان دگر عرض دعا که می برد

اشک چکید و ناله رفت ، نامه ما که می برد

توام گل دمیده ایم دامن صبح چیده ایم

نغمه محفل کرم وقف جنون سایل است

ورنه به عرض مدعا عرض حیا که می برد

ننگ هوس نمی کشد دولت بی زوال ما