کرد کشاکش هوس مفلست از شکوه ناز

ورنه به عرض مدعا عرض حیا که می برد

ننگ هوس نمی کشد دولت بی زوال ما

بر در کبریای فقر نام هما که می برد

آگهی اینکه از کفت رنگ حنا که می برد

هرکه گذشت ازین چمن ریشه حسرتش بجاست

این همه کاروان رنگ رو به قفا که می برد