جهان ز آبله پایان دل جنون دارد

ز سخت جانی من عمر تنگ می گذرد

شرار من به پر و بال سنگ می گذرد

ز گرد عجز مگو فوج لنگ می گذرد

چه لغزش است رقم زای خامه فرصت

که تا شتاب نویسی درنگ می گذرد