مرکز ساز حلاوت گره خاموشی ست

لغزش یک مژه از دیر و حرم می گذرد

خاک هر درکه به افسون طمع می بوسم

آب می گردد و آبش ز سرم می گذرد

گر نفس می زنم از نی شکرم می گذرد

آمد و رفت نفس مغتنم راحت گیر

زندگی کو اگر این گرد ز رم می گذرد