می شمارم قدم و بر سر دل می لرزم

خواب پا داشتم از آبله مژگان واکرد

فطرت سست پی از پیروی وهم امل

لغزشی خورد که امروز مرا فردا کرد

پای پر آبله ام کارگه مینا کرد

دل بپرداز و طرب کن که درین تنگ فضا

خانه آینه را جهد صفا صحرا کرد