ز شرم چشم تو دارد خیالم انجمنی

جهان به شیشه گرفت این پری چه انشاکرد

ستم نصیب دلم من کجا و درد کجا

نفس به کوچه نی رفت و ناله پیدا کرد

که باید از عرقم سیر جام و مینا کرد

چه سحر بود که افسون بی نیازی عشق

مرا به خاک نشاند و ترا تماشاکرد