فسردنی است سرانجام عافیت طلبان

نبستن مژه آفاق را معما کرد

جنون بیخودیی پیش برد سعی امل

که کار عالم امروز نذر فردا کرد

محیط این کره از رشته گهر واکرد

خیال اگر همه فردوس در بغل دارد

قفای زانوی حسرت نمی توان جا کرد