پرواز خود سریها زان دامنم جدا کرد

خاک رهیم ما را آسان نمی توان دید

مژگان خمید تا چشم آهنگ پیش پا کرد

گرد بساط تسلیم در عجز نازها داشت

یا رب که خشک گردد مانند شانه دستش

مشاطه ای که دل را از طرهء تو واکرد

فطرت ز خلق می خواست آثار قابلیت