جز دردسر نبودیم ما را به ما رها کرد

یا رب که خشک گردد مانند شانه دستش

مشاطه ای که دل را از طرهء تو واکرد

فطرت ز خلق می خواست آثار قابلیت

غرق نم جبینم از خجلت تعین

کار هزار توفان این یک عرق حیا کرد

گفتیم شخص هستی نازی به شوخی آرد