تدبیر زهد مایه تشویش کس مباد

دست تهی زبان مرا مرگ بید کرد

بخت سیاه اگر بلد اعتبارهاست

خود را به هیچ آینه نتوان سفیدکرد

صابون خشک جامه ما را پلید کرد

تا اشک ربط سبحه انفاس نگسلد

پیری مرا به حلقه قامت مریدکرد