در همه کارم حضور نیستی معذور کرد

شور اسرارم جنون انگیخت از موی سفید

شوخی این پنبه ام هنگامه منصورکرد

نی ز طاعت بهره ای بردم نه ذوقی ازگناه

دخل آگاهی به یک سو نه که تحقیق غیور

چشم خلقی را به انگشت شهادت کور کرد

بیدل از عزلت کلامم رتبه معنی گرفت