از انفعالم آخر شستند دست قاتل

آیینه ساخت اما پرداز بی نسق کرد

زبن باغ تا دمیدم جز خون دل نچیدم

گلگون قبای نازی صبح مرا شفق کرد

خونم روان نگردید رنگ حنا عرق کرد

مهمان این بساطیم اما چه سود بیدل

دیدار نعمتی بود آیینه در طبق کرد