عالمی را ز دل خسته به شور آوردم

اینقدر اشک به دیدارکه حیران گل کرد

که هزار آینه ام بر سر مژگان گل کرد

ناله ای داشتم آخر به نیستان گل کرد

نیست جز برگ گل آیینه کیفیت رنگ

خون من خواهد از آن گوشه دامان گل کرد