ناله ای داشتم آخر به نیستان گل کرد

اینقدر اشک به دیدارکه حیران گل کرد

که هزار آینه ام بر سر مژگان گل کرد

عالمی را ز دل خسته به شور آوردم

نیست جز برگ گل آیینه کیفیت رنگ

خون من خواهد از آن گوشه دامان گل کرد

گر چنین می کندم طرز نگاه تو هلاک