دل ستم زده صد جا غم تظلم برد

که می توان نمک خوان انتظارم کرد

تعلق نفسم سوخت تا کجا نالم

غبار وهم گران گشت و کوهسارم کرد

شکست آینه با عالمی دچارم کرد

غبار می دمد از خاک من قدح در دست

نگاه مست که سیر سر مزارم کرد