شکست آینه با عالمی دچارم کرد

تعلق نفسم سوخت تا کجا نالم

غبار وهم گران گشت و کوهسارم کرد

دل ستم زده صد جا غم تظلم برد

غبار می دمد از خاک من قدح در دست

نگاه مست که سیر سر مزارم کرد

به نیم چشم زدن قطع شد وجود و عدم