غبار می دمد از خاک من قدح در دست

غبار وهم گران گشت و کوهسارم کرد

دل ستم زده صد جا غم تظلم برد

شکست آینه با عالمی دچارم کرد

نگاه مست که سیر سر مزارم کرد

به نیم چشم زدن قطع شد وجود و عدم

گذشتگی چقدر تیغ آبدارم کرد