به نیم چشم زدن قطع شد وجود و عدم

شکست آینه با عالمی دچارم کرد

غبار می دمد از خاک من قدح در دست

نگاه مست که سیر سر مزارم کرد

گذشتگی چقدر تیغ آبدارم کرد

نهفته داشت قضا سرنوشت مستی من

نم عرق ز جبین شیشه آشکارم کرد