کنون ز خود مژه بندم که عبرت هستی

گذشتگی چقدر تیغ آبدارم کرد

نهفته داشت قضا سرنوشت مستی من

نم عرق ز جبین شیشه آشکارم کرد

غبار هر دو جهان بر نگاه بارم کرد

امید روز جزا زحمت خیال مباد

می نخورده در این انجمن خمارم کرد