قید خودداری جنون بر طبع آزاد آورد

پیکرم چون تیشه تا از جان کنی یاد آورد

سر زند بر سنگی و پیغام فرهاد آورد

لب به خاموشی فشردم ناله جوشید ازنفس

در شهادتگاه بیباکی کم از بسمل نی ام

بشکنم رنگی که خونم را به فریاد آورد

هوش تا گیرد عیار رنگی از صهبای من