که ز قد عالم وهم و ظن به دو ساغرت به درآورد

به بضاعت هوس آنقدر مگشا دکان فضولی ات

که چو رنگ باخته وسعت پرت از برت به در آورد

به گداز عشوه علم و فن در پیر میکده بوسه زن

به قبول و رد، مطلب سبب ، که غرور چرخ جنون حسب

به دری که خواندت از ادب ز همان درت به در آورد

ز خیال الفت خانمان به در آ که شحنه امتحان