حباب معذور بادسنجم ترازوی من چه سنگ گیرد

ز مکتب اعتبار دنیا ورق سیه کردن است و رفتن

درین خم نیل جامه کس بجز سیاهی چه رنگ گیرد

گهر نی ام تا درین محیطم بود به عرض وقار سودا

ز خجلت اعتبار باطل اگرگذشتم ز من چه حاصل

کجاست دامن فرصت اینجا که با تو گویم درنگ گیرد

ز حرف طاقت گداز لعلت دمی به جرات دچار گردم