مجوش چندان که عالمی را نفس به دود تفنگ گیرد

ز تیره طبعان وقت بگسل ، مخواه ننگ وبال بز دل

ازبن که بینی نقوش باطل خوش ست آیینه زنگ گیرد

درین جنون زار فتنه سامان ، به شعله کاران کذب و بهتان

مدم به طبع درشت ظالم فسون تاثیر مهربیدل

هزار آتش نفس گدازد که آب خشکی ز سنگ گیرد