چون ریگ روان در سفر دشت توکل

چون دیده چرا خانه به سیلاب نگیرد

بر پای توگر باز شود دیده مخمل

چون آینه هرگز خبر از خواب نگیرد

باید قدح آبله هم آب نگیرد

بی کینه ام از خلق به رنگی که چو یاقوت

مو از اثر آتش من تاب نگیرد