حذر که باد دماغت آخر به رنج نفخ شکم نگیرد

نفس به خمیازه می گدازی به ساز نقش نگین ننازی

که نام اقبال بی نیازی لبی که ناید بهم نگیرد

نصیبی از عافیت ندارد حباب بحر غرور بودن

به این درشتی که طبع غافل خطاست تاثیر انفعالش

چو سنگ درکارگاه میناگر آب گردد که نم نگیرد

نرفته از خود ندارد امکان به معنی رفتگان رسیدن