خیال نامحرم گریبان دواند ما را به صد بیابان

که خاک ناگشته کس درین ره سراغ نقش قدم نگیرد

گزیده اقبال همت ما فروتنی عرصه نیاز

که منت سربلندی آنجا کسی به دوش علم نگیرد

چه سازم آواره در دل که راه دیر و حرم نگیرد

دل است منظور بی نیازی ز غفلت آزرده اش نسازی

.کسی کزان جلوه شرم دارد شکست آیینه کم نگیرد