کشیده ام بار هر دو عالم به پشت پایی که خم نگیرد

دل است منظور بی نیازی ز غفلت آزرده اش نسازی

.کسی کزان جلوه شرم دارد شکست آیینه کم نگیرد

اگر بنازم به زور همت نی ام خجالت کش غرامت

ندارد این مکتب تعین کدورت انشاتری چو بیدل

به صفحه گرنام او نویسم بجز غبار از رقم نگیرد