خس من آتش از رنگ بهار ناله می گیرد

ادب هرچند محو سرمه گرداند غبارم را

جنون شوق راه انتظار ناله می گیرد

فنا مشکل که گردد پرده دار ناکسیهایم

شکست ساز هم آهنگها دارد در این محفل

چوکامل شد خموشی اشتهار ناله می گیرد

نمی دانم که را گم کرده است آغوش امیدم