تب پهلوی من از بوریا سنجاب می سازد

چو صبحی کز حضور آفتاب انشا کند شبنم

خیال او نفس در سینه من آب می سازد

چنین کز سوز دل خاکستر ایجاد است اعضایم

به برق همت از ابرکرم قطع نظرکردم

تریهای هوس کشت مرا سیراب می سازد

به هجران ذوق وصلی د ارم و بر خویش می بالم