زخود هرکس تسلی شد مرا بیتاب می سازد

نفس با یک جهان وحشت به خاک و آب می سازد

پرافشان نشئه ای با کلفت اسباب می سازد

چو آل دودی که پیدا می کند خاموشی شمعش

دل آواره ام هرجا کند انداز بیتابی

فلک را خجلت سرگشتگی گرداب می سازد

به هرجا عجزم از پا افکند مفت است آسودن