دل آواره ام هرجا کند انداز بیتابی

پرافشان نشئه ای با کلفت اسباب می سازد

چو آل دودی که پیدا می کند خاموشی شمعش

زخود هرکس تسلی شد مرا بیتاب می سازد

فلک را خجلت سرگشتگی گرداب می سازد

به هرجا عجزم از پا افکند مفت است آسودن

غبار از پهلوی خود بستر سنجاب می سازد