به هرجا عجزم از پا افکند مفت است آسودن

زخود هرکس تسلی شد مرا بیتاب می سازد

دل آواره ام هرجا کند انداز بیتابی

فلک را خجلت سرگشتگی گرداب می سازد

غبار از پهلوی خود بستر سنجاب می سازد

ز موی پیری ام گمراهی دل کم نمی گردد

نمک را دیده غفلت پرستم خواب می سازد