غبار از پهلوی خود بستر سنجاب می سازد

دل آواره ام هرجا کند انداز بیتابی

فلک را خجلت سرگشتگی گرداب می سازد

به هرجا عجزم از پا افکند مفت است آسودن

ز موی پیری ام گمراهی دل کم نمی گردد

نمک را دیده غفلت پرستم خواب می سازد

تواضع های من آیینه تسلیم شد آخر