ز موی پیری ام گمراهی دل کم نمی گردد

فلک را خجلت سرگشتگی گرداب می سازد

به هرجا عجزم از پا افکند مفت است آسودن

غبار از پهلوی خود بستر سنجاب می سازد

نمک را دیده غفلت پرستم خواب می سازد

تواضع های من آیینه تسلیم شد آخر

هلال اینجا جبین سجده از محراب می سازد