نمک را دیده غفلت پرستم خواب می سازد

به هرجا عجزم از پا افکند مفت است آسودن

غبار از پهلوی خود بستر سنجاب می سازد

ز موی پیری ام گمراهی دل کم نمی گردد

تواضع های من آیینه تسلیم شد آخر

هلال اینجا جبین سجده از محراب می سازد

دل بی نشئه ای داری نیاز درد الفت کن