تواضع های من آیینه تسلیم شد آخر

غبار از پهلوی خود بستر سنجاب می سازد

ز موی پیری ام گمراهی دل کم نمی گردد

نمک را دیده غفلت پرستم خواب می سازد

هلال اینجا جبین سجده از محراب می سازد

دل بی نشئه ای داری نیاز درد الفت کن

گداز انگور را آخر شراب ناب می سازد