هلال اینجا جبین سجده از محراب می سازد

ز موی پیری ام گمراهی دل کم نمی گردد

نمک را دیده غفلت پرستم خواب می سازد

تواضع های من آیینه تسلیم شد آخر

دل بی نشئه ای داری نیاز درد الفت کن

گداز انگور را آخر شراب ناب می سازد

دماغ حسرت اسباب می سوزی از این غافل