دل بی نشئه ای داری نیاز درد الفت کن

نمک را دیده غفلت پرستم خواب می سازد

تواضع های من آیینه تسلیم شد آخر

هلال اینجا جبین سجده از محراب می سازد

گداز انگور را آخر شراب ناب می سازد

دماغ حسرت اسباب می سوزی از این غافل

که اجزای ترا هم مطلب نایاب می سازد