نفس را یک دو دم این آینه محبوس می سازد

چو دندان ریخت نعمت حرص را مایوس می سازد

صدف را بی گهرگشتن کف افسوس می سازد

تعلقهای هستی با دلت چندان نمی پاید

چه سازد خلق عاجز تا نسازد با گرفتاری

قفس را بی پریها عالم مانوس می سازد

فلک بر شش جهت واکرده است آغوش رسوایی