قفس را بی پریها عالم مانوس می سازد

تعلقهای هستی با دلت چندان نمی پاید

نفس را یک دو دم این آینه محبوس می سازد

چه سازد خلق عاجز تا نسازد با گرفتاری

فلک بر شش جهت واکرده است آغوش رسوایی

خیال بی خبر با پرده ناموس می سازد

به گمنامی قناعت کن که جاف بی حیا طینت