خیال بی خبر با پرده ناموس می سازد

چه سازد خلق عاجز تا نسازد با گرفتاری

قفس را بی پریها عالم مانوس می سازد

فلک بر شش جهت واکرده است آغوش رسوایی

به گمنامی قناعت کن که جاف بی حیا طینت

به سرها چرم گاوی می کشد تا کوس می سازد

تو خواهی شور عالم گیر و خواهی غلغل محشر